آشنا

آرزو نامه

zeinab-e — Thu, 22 May 2008 18:16:18 GMT

...ای همیشه مهربان! سلام!...

خواهش ما را اجابت نیست!

گریه، تا کدامین سحر!

هنوز هم شربت تلخ انتظار؟ و هنوز تو در آن سوی پرده ی غیبت؟

از مادر، گمنام زاده شدیم، با پدر از تو بسیار گفتیم، عروسان چمن را خواهران خود نامیدیم، به تشیع

هر شهید که رفتیم، با داغ برادر برگشتیم، چه قصه ها که از تو، مادر بزرگ نمی گفت! چه مهربانیها که

شیار های پیشانی پدر بزرگ از تو حکایت نمی کرد! همه را یکایک به سر انگشت دلواپسی ورق زدیم

تا نام تو را میان آنها بیابیم.

***

تو از ما گمنام تر بودی، شگفتا!

ما از تو غایب تر‌، حسرتا!

تو مهربانی را از خدای، خود آموختی، خرّما!

از ما، آنچه بر نیامد، تو بر آوردی، مرحبا!

تا دیدار، راهی بیش از آنچه پیموده ایم، مانده است، آیا؟

***

غبار راه خستگی بر سرو رویمان ریخت. ریخت و با اشک در آمیخت.از آن خاک و این آب، گٍلی ساختیم،

وکلبه ای، و پنجره ای و ایوانی پر از قناریهای آزاد.

روز، آنگاه که به بدرقه ی خورشید نیلگون می شد، من بودم و یک ایوان قناری، و یک جام پر از خالی.

می نشستی، نگاهی به آسمان می انداختی، نگاه تو تو بر نمی گشت که با خود رودخانه ای از افق

می آورد، رودخانه ای شتابان چون تیر آرش، و شادان مثل زمزم، می آمد و جام خالی مرا از پر، سرشار

می کرد.

من از آن جام، در کام قناریها می ریختم، و تو در نیلگون روزی دیگر، افقی و رود خانه ای دیگر وعده

می کردی.

***

ای همیشه بیدار! سلام!

نمی خواهی خواب آلوده ای را از تلخی خواب ناکام، "بر پا" دهی

هزار شاهد خندان بر سر و روی من بوسه می زنند، اگر تو یک بار گریه ی خود به من بنمایی.

ستارگان، یک یک بر پای من می ریزند، اگر تو در بازار قلب من، به آسمان نگاه بفروشی.

چه خرم درختانی در باغچه ی من، شاخه در هم کنند، اگر گردی از قبای تو بر دامن بنشیند.

اگر ترنم دعای تو در گوش باغ، رقصیدن گیرد، دیگر هیچ عندلیب آواز بر نیاورد.

هنوز دست موسی می درخشد، هنوز افسون عیسی جان می بخشد، هنوز خون یحیی می جوشد،

هنوز آواز داوود ، آب را به پشت بر می گرداند،هنوز تخت سلیمان، حجله ی بلقیس است،هنوز

خشت های کعبه ابراهیم را از میان آتش به سوی خود می خواند،هنوز اسماعیل ذبیح خداست،

اگر...اگر ثناگوی تو باشند.

***

ای دیدار تو را هزار جان رایگان! کمینه دانش نو آموختگان عشق، فریاد جان سوزی است که در

کوچه باغ های حیرت، دست می افشاند،پای می کوبد، سر می ساید و گریه می راند.

مرا که در این بن بست آسمان نما، حنجره می درانم. به خار خار تردید مبتلا مکن.

فریا از آن روزی که در نیایش خدا به خواهش تو ننشینم.

نفرین به آن دعایی که تو را نمی خواند.

مباد و هرگز مباد آن روز سیاهی که شام آن، چاه غیبت را بیاراید و ماه فرج را از یاد برد.

ای خورشید! همیشه از نور محروم باشی اگر در خون نشستن غروب را اشارت روزگار هجران ندانی.

ای فلک! همیشه حیران به گرد خود، بیهوده بچرخی اگر قد خمیده ی ما را سهل گیری.

ای خورشید شب افروز! ای ماه! همیشه به کورسویی از کرم شب تاب، محتاج باشی، اگر گهواره ی

انتظار مادران ما را نجنبانی.

ای همه ی آدم ها! به هر آستین خود،هزار ابلیس پرورید، اگر مهدی موعود را از یاد برید.

***

و تو ای موعود! به خدایی که تو را به پیران نوبخت، وعده داد سوگند که تو همیشه از نظر غایب

نخواهی ماند، که پرده های غیبت افتادنی است، و پرچم ظهور از هم اینک، اهتزاز خود را بر بام

هستی، سماع می کند.

دیری است که دلدار پیامی نفرستاد ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران پیکی ندوانید و سلامــــی نفرستاد

یا علی...

بهار...

zeinab-e — Fri, 11 Apr 2008 23:52:21 GMT

به نام آفریننده ی بهار...

مانده تا برف زمین آب شود

مانده تا بسته شود این همه نیلوفر وارونه چتر

نا تمام است درخت

زیر برف است تمنای شنا کردن کاغد در باد

وفروغ تر چشم حشرات

و طلوع سر غوک از افق درک حیات

مانده تا سینی ما پر شود از صحبت سنبوسه و عید

در هوایی که نه افزایش یک ساقه طنینی دارد

و نه آواز پری می رسد از روزن منظومه برف

تشنه ی زمزمه ام

مانده تا مرغ سر چینه هذیانی اسفند صدا بردارد

پس چه باید بکنم

من که در لخت ترین موسم بی چهچه سال

تشنه ی زمزمه ام؟

بهتر آن است که برخیزم

رنگ را بردارم

روی تنهایی خود نقشه ی مرغی بکشم

سهراب سپهری

سلام دوستان عزیز

سال نو رو البته با تاخیر به همهتون تبریک میگم و امیدوارم امسال یکی از بهترین سال های عمرمون باشه

شرمنده ی همتون که تو این مدت نه مطلب نوشتم و نه بهتون سر زدم

به دلیل اینکه کامپیوتر خرابه(واقعا ترکیده)و متاسفانه همین الآن هم خرابه ولی در اسرع وقت که درست شد قول میدم که به همهتون سر بزنم(دلم براتون تنگ شده)

خیلی ممنون از این که تو این مدت من رو فراموش نکردین

.یا علی

نگین انگشتری

zeinab-e — Thu, 07 Feb 2008 06:33:18 GMT

خبر دادن انبیاء از شهادت حضرت اباعبدالله الحسین(ع)

صدوق می گوید:

از شگفت ترین شگفتیها آن است که مخالفان ما روایت می کنند که عیسی بن مریم(ع) به سرزمین

کربلا گذشت.آهوانی را دید که گرد هم آمده اند. آنها گریان رو به طرف او آوردند.عیسی(ع) نشست و

حواریون او هم نشستند. او گریست ٬ آنان هم گریستند ٬ در حالی که نمی دانستند آن حضرت چرا

نشست و گریست. گفتند: ای روح خدا و کلمه ی پروردگار! چرا گریه می کنی؟ فرمود: آیا میدانید اینجا

چه سرزمینی است؟ گفتند: نه. فرمود: اینجا سرزمینی است که فرزند احمد ٬ پیامبر بزرگوار و فرزند

دختر پاک او که همچون مادر من است کشته می شود و همین جا مدفون میگردد...

نقش انگشتری حضرت اباعبدالله الحسین(ع)

صدوق گفته است:

امام صادق(ع) از پدرش امام باقر(ع) روایت کرده که فرمود: حسین بن علی(ع) دو انگشتر داشت. نقش

یکی از آنها ((لا اله الا الله ٬ عُدةٌ للقاء الله))بود و نقش دیگری((ان الله بالغ امره)). نقش انگشتر امام

سجاد(ع) چنین بود:((خزی و شقی قاتل الحسین بن علی))(قاتل حسین بن علی ٬ خوار و بدبخت شد.

از امام صادق(ع) روایت است که بر دو انگشتر امام حسن و امام حسین(ع) نوشته شده بود:

((حسبی الله))...

تا آپ بعدی...

التماس دعا...

یا علی

محرم

zeinab-e — Sun, 13 Jan 2008 07:56:18 GMT

نام : حسين (سومين امام كه به امر خداوند تعيين شده است )
كنيه :ابو عبد اللّه

لقب : خامس آل عبا، سبط، شهيد، وفى ، زكى
پدر : حضرت على بن ابى طالب (ع )
مادر: حضرت فاطمه (س )
تاريخ ولادت : شنبه سوم شعبان ، سال چهارم هجرى
مكان ولادت : مدينه
مدت عمر : 57 سال
علت شهادت : پس از روى كار آمدن يزيد، امام كه او را نالايق ميدانست تن به ذلت بيعت و سازش با او را نداد و براى افشاى او به فرمان خدا از مدينه به مكه و سپس به طرف كوفه و كربلا حركت كردند و همراه با ياران خود با لب تشنه توسط دشمنان اسلام شهيد شدند.
قاتل : صالح بن وهب مزنى ، سنان بن انس و شمر بن ذى الجوشن ، (لعنت خدا بر آنها)
زمان شهادت : جمعه دهم محرم ، سال 61 هجرى
مكان شهادت و دفن : كربلا

او شجاعترين امت حضرت محمد (ص ) بود و شجاعت حضرت محمد (ص ) و حضرت على (ع ) در ايشان جمع بود.
خداوند در تربت ايشان شفا، و در داخل حرم امام حسين (ع ) استجابت دعا را قرار داده است . پيامبر (ص ) در حقش فرمود: احب اللّه مَن احب حسينا يعنى : خداوند دوست ميدارد كسى را كه حسين را دوست بدارد. پيامبر(ص ) در حق او و برادر گرامى اش امام حسن (ع ) فرمود: دو فرزند من حسن و حسين پيشوايان امت مى باشند خواه زمام امور به دست بگيرند و يا نگيرند.
پس از شهادت امام حسن (ع ) در سال 50 هجرى ، امام حسين (ع ) عهده دار امر امامت گرديد. معاويه پس از بيست سال حكومت ظالمانه و قتل و كشتار شيعيان به ويژه، در سال 60 هجرى مرد و بر خلاف قرارداد صلح با امام حسن(ع)، پسرش يزيد را به جاى خود قرار داد. يزيد فردى فاسد و شرابخوار و مخالف با اسلام بود. او علناً مقدسات اسلامى را زير پا مى گذاشت و آشكارا شراب مى خورد. امام حسين عليه السلام از همان آغاز كار با او به مخالفت برخاست .
يزيد نامه اى به حاكم مدينه نوشت و به او دستور داد كه از امام حسين (ع ) براى يزيد بيعت بگيرد و اگر حاضر نشد او را به قتل برساند. امام (ع ) كه حاضر به بيعت كردن با يزيد نبود با خانواده خود از مدينه به مكه رفتند. در اين هنگام مردم كوفه كه از مرگ معاويه با خبر شده بودند نامه هاى زيادى براى امام حسين (ع ) نوشتند و از او خواستند تا به عراق و كوفه بيايد. امام حسين (ع ) نيز مسلم بن عقيل را به كوفه فرستاد. ابتدا هزاران نفر از مردم كوفه با مسلم بن عقيل همراه شدند. اما با ورود عبيداللّه بن زياد كه از طرف يزيد به حكومت كوفه گمارده شده بود و بسيار حيله گر و بى رحم بود، مردم كوفه فريب اقدامات او را خورده و پيمان شكنى كردند و مسلم را تنها گذاشتند.
در نتيجه عبيداللّه ، مسلم بن عقيل را دستگير نموده و به شهادت رسانيد. هنگامى كه در ابتدا مردم كوفه با مسلم بيعت كردند، مسلم نامه اى به امام حسين (ع ) نوشت و به ايشان اطلاع داد كه به كوفه بيايد. امام حسين (ع ) با خانواده و ياران خود به طرف كوفه حركت كرد و در نزديكى كوفه بود كه خبر پيمان شكنى مردم كوفه و شهادت مسلم را آوردند. عبيداللّه بن زياد كه با شهادت مسلم بر اوضاع كوفه تسلط پيدا كرده بود حر بن يزيد رياحى را براى زير نظر گرفتن امام حسين (ع ) و همراهانش فرستاد. و سپس عمر بن سعد را با سى هزار نفر به كربلا اعزام نمود. او به عمر بن سعد وعده داده بود كه اگر امام حسين (ع ) را به شهادت برساند او را حاكم رى خواهد كرد.
عمر بن سعد كه به طمع حكومت رى به كربلا آمده بود از هيچ ستمى فروگذار نكرد. دستور داد امام حسين (ع ) و يارانش را محاصره كنند و آب را بر روى آنان ببندند. ياران امام حسين (ع ) كه از شجاع ترين افراد بودند روز دهم محرم (عاشورا) در حالى كه بيش از 72 تن نبودند يكى پس از ديگرى در دفاع از امام زمان خود يعنى امام حسين (ع ) با عزت و آزادگى به شهادت رسيدند. حر بن يزيد رياحى نيز كه ستمگرى سپاه عمر سعد و حقانيت امام حسين (ع ) را مشاهده كرد به سپاه امام پيوست و به شهادت رسيد.
واقعه كربلا گرچه از نظر زمان كوتاه بود و تنها يكروز از صبح تا عصر به طول انجاميد اما لحظه لحظه آن درس شهامت و ايثار و فدا كارى ، ايمان و اعتقاد و اخلاص بود. واقعه كربلا دانشگاهى است كه از طفل شيرخوار تا پيرمرد محاسن سفيدش به بشريت درس آزادگى مى آموزد. خون هاى مطهر امام حسين (ع ) و يارانش به اسلام حيات تازه بخشيد و زمينه سرنگون شدن دودمان فاسد اموى را فراهم آورد.
امام حسين عليه السلام روز دهم محرم سال 61 هجرى ، در سن 57 سالگى در كربلا به شهادت رسيد. مرقد ايشان و برادر فداكارش اباالفضل و فرزندان و يارانش در شهر كربلا در عراق قرار دارد.

الا ... اي محرم!

الا... اي محرم!

تو آن خشم خونين خلق خدايي که از حنجر سرخ و پاک شهيدان برون زد. تو بغض گلوي تمام ستمديدگاني که در کربلا ، نيمروزي به يکباره ترکيد. تو خون دل و ديده روزگاري که با خنجر کينه توز ستم، بر زمين ريخت . تو خون خدايي که با خاک آميخت. تو شبرنگ سرخي، که در سال هاي سياهي درخشيد.

الا .... اي محرم!

تو خشم گره خورده سالياني، تو آتشفشاني، تو بر ظلم دشمن گواهي. تو بر شور ايمان پاکان نشاني. تو هفتاد آيه، تو هفتاد سوره ، تو هفتاد رمز حياتي، تو پيغام فرياد سرخ زماني. تو موجي ز درياي عصيان و خشمي که افتان و خيزان رسيده است بر ساحل روزگاران.

الا .... اي محرم!

تو فجري، تو نصري ، تويي « ليلة القدر» مردم . تو رعدي ، تو برقي، تو طوفان طفي، تويي غرش تندر کوهساران!

الا ... اي محرم!

تو يادآور عشق و خون و حماسه. تو دانشگه بي نظير جهاد و شهادت. تويي مظهر « ثار» و « ايثار» ياران.

الا... اي محرم!

به هنگام و هنگامه هجرت کاروان شهيدان . تو آن راهبان روانبخش و مهمان نوازي که در پاي ره پوي آزادگان لاله ارغوان مي فشاني.

الا ... اي محرم!

به چشم و دل قهرمانان و آزاد مردان که همواره بر ضد بيداد، قامت کشيدند و در صفحه سرخ تاريخ ، زيباترين نقش جاويد را آفريدند. تو آن آشناي کهن ياد و دشمن ستيزي که همواره در يادشاني.

الا... اي محرم!

تو آن کيمياي دگرگونه سازي که مرگ حيات آفرين را، به نام « شهادت» به اکسير عشقي که در التهاب سرانگشت سحر آفرينت نهفته است، چو شهدي مصفا و شيرين به کام پذيرندگان مي چشاني!

***********************************************

در این شبهای نورانی ما را از دعای خود محروم نکنید

التماس دعا

یا علی

روز میلاد

zeinab-e — Wed, 26 Dec 2007 06:34:18 GMT

به نام خدا

سلام به همه ی دوست های خوبم

امروز به خاطر ۲ مناسبت اومدم اینجا...اولین مناسبت...

۱۵ ذی الحجه سالروز میلاد دهمین اختر تابناک ولایت و امامت امام هادی(ع) است

این روز مبارک و فرخنده را به همه ی عاشقان آن حضرت تبریک می گویم

و اما....دومین مناسبت....

امروز تولد بابای مهربونمه...باباجون تولدت مبارک....

ایشالله تولد ۱۲۰ سالگیتو جشن بگیرم...

به همین مناسبت همه ی دوستهای خوبم و به یه کیک خوشمزه دعوت می کنم...

بفر مایید....

امیدوارم به همتون خوش گذشته باشه...

یا علی

نهم ذی الحجه(روز عرفه)

zeinab-e — Tue, 18 Dec 2007 14:16:11 GMT

نهم ذی الحجه...

روز عرفه....

روز دعا و نیایش....

خوشا به حال کسانی که در مکه اند...

و امروز در صحرای عرفات....

التماس دعای فراوان در روز عرفه...

یا علی...

تولد

zeinab-e — Thu, 06 Dec 2007 09:23:08 GMT

هو اللطیف

قبل از همه ی صحبت ها شهادت خبرنگاران عزیزمان را به همه ی دوستان تسلیت می گویم...

یاد و خاطرشان گرامی و روح پر فتوحشان قرین رحمت الهی....

سلام...سلام...سلام...

این پست یه پست استثناییه...می پرسین چرا؟...ادامه رو ببینید...

امروز روزی است که در فرمایش "الست بربکم" ندا سر دادم:بلی

درست حدس زدید امروز سالروز متولد شدنم است...

امروز اومدم اینجا تا با دوستان گلم این روز رو جشن بگیرم...

قبل از اینکه بریم سراغ کیک و تزئین و بقیه چیز ها از دختر عمه ی گلم

زهرا جون(***پرواز تا مثبت بی نهایت***) تشکر کنم که تو پست جدیدش به من تبریک گفت.

خب حلا بریم سراغ کیک و...

و اما کیک...

نوش جون...

اینم برای کسانی که کیک شکلاتی دوست دارن...

خب امیدوارم بهتون خوش گذشته باشه...

یا علی...

صبح ترین خواب یوسفان

zeinab-e — Fri, 30 Nov 2007 07:42:44 GMT

سلام...

ماه کنعانی من،مسند مصر آنِ تو شد وقت آن است که بدرود کنی زندان را

***********************************

سلام بر تو!

سلام بر تو که عشق را می شناسی و راه خانه ی دوست را می دانی.

سلم بر سلام های تو ،بر گریه های تو در دشت های زرد غیبت.

سلام بر تو که وعده ی خدایی،موعود زمانی،شکوه زمینی و ادامه ی الله.

************

دیری است که با ما سخن نمی گویی،نرگس باغ جمالت را در هزار توی جلال کبریایی

پنهان کرده ای.

ستارگان تمام شده اند،دیگر ستاره ای برای شمردن نمانده است.

شب را سر بیداری نیست،و روز بهانه ی آمدن ندارد.

فوج پرندگان ،سین هی آسمان را نمی شکافد.

دیگر دلمردگان نیز به ما طعنه نمی زنند.

آیا ما را که "روی مه پیکر تو سیر ندیدیم "از این بیشتر از نظر می اندازی؟

آیا گوسفندان معصوم دشت انتظار را با گرگ فراق تنها می گذاری؟

************

جمعه ها، چه دلگیر روزهایی!

هفته ها، چه انباشته ایم خالی از لطفی!

سالشمار عمر ما، به دست باد مجنون ورق می خورد. برگ از گل می هراسد و باد از ابر.

ستارگان،نئر مادون سیاه می فرستند و با هر چشمک هزار رگ خون می خورند.

سخن گفتن با تو از عندلیبان باغ آموختم،همان مرغابی که همیشه گل را

میان جنگل شاخه ها گم می کنند.

************

این چه بخت تیره روزی است که خرما را بر نخیت نشانده و مقصد را چنین دراز کرده است.

یا رب این آتش که در جان من است سرد کن،آنسان که کردی بر خلیل

پای ما لنگ است و مقصد بس دراز دست ما کوتاه و خرمـا بر نخیـــــل

سیب درخت قامتت،با دست های ما قهر است،و ما از این پس همیشه قهر را با مهر قافیه می کنیم.

گــریه از قهرش شکایت می کنــد خنده از مهرش حکایت مـی کنــد

************

ای صبح ترین خواب یوسفان!با این همه یعقوب چه خواهی کرد؟

ای آتش خرّم! تبار ابراهیم در گذر از آتش انتظارند.

با ابرها از تو می گفتم،باریدند.

فرجنامه ی ظهور می خواندم ، شورش باد ،هنگامه کرد.

آسمان آبی ، معشوقه ی گلی می خواست،تو را وعده کردم.

و من چون دمساز عاشقانت شدم،شنیدم که:

آسمان می گفت آن دم با زمین گر قیامت را ندیدستی ببین

************

در روزگار ما سامان یعنی دامان کوه را گرفتن و در ابرها زیستن.

پس بیراه نیست که بی سامانی سر ها ،سامانکده ی فرج را فرا یاد آورد.و تو که آسمانی ترین

پنجره ی رو به شرق کلبه ی مایی،ببین که چه سان هر دری را به سودای تو بسته ایم.

غفلت ما،از غیبت تو ،تلختر است.و من که جامنوش آن همه تلخی بوده ام،اینک

همه ی آشفتگانم غیبتت را مبارکباد می گویم!مبارک باد بر شما نهیب غیبت،که خوابتان را چون

دریا بر آشفت و بی سر و سامانی را در نگاهتان آراست!

آخری نیست تمنای سر و سامان را / سر و سامان به از این بی سر و سامانی نیست

***********

من همه ی مداد های گلی را دوست دارم. چون نام تو را در سینه ی آسمان آبی می درخشانند،

و چشمان خیره گرد من چقدر به این درخشش نیازمندند.

آن خضر مبارک پی که تواند این تنها بدان تنها رساند،همان وفای خدای تو به وعده های

لا یخلف است،

مگر خضر مبارک پی تواند که این تنها بدان تنها رساند

************

عجب رازی است در غنچه های باغ :به یک حضور می خندند،و

از نُه فلک تنگی ،به خود نمی پیچند.

از این رازتر،خسوف چشم یعقوب ،در غبار کنعان است.

بی گریه هم می توان زیست،آب از چاه بیرون کشید،و نانی خرید؟

اما این زیستن را آموزگار بی مزد و منّت سامرایی ،به ما نیاموخت

روح پدرم شاد که می گفت به استاد فرزند مرا هیچ میاموز به جز عشق

************

بی انتظار گام های خورشیدی ،چه تقویم ها که در یک سطر می لولند.

یکی گفت: زندگی؟

-کنار کعبه نشستن و سفره ی نان و سبزی گشودن.

مردگی؟

از کینه وران عیسی ،تابوت خریدن.

فریب؟

حرف های نازک از حلقوم اندیشه های آهن آلود.

گمراهی؟

ندانی که دجّال توبه کرده است! و مجله می فروشد.

بودن؟

گمان کنی با نبودن ،مسأله دارد.

من؟

یک انتظار.

تو؟

یک آغوش.

او؟

در راه.

کلام آخر: ** اللهم عجّل لولیک الفرج**

یا علی...

جام نیایش

zeinab-e — Fri, 09 Nov 2007 03:32:18 GMT

width=18>

السلام علی المهدی...

سلام...

بود آیا که در میکده ها بگشایند گره از کار فروبسته ی ما بگشایند

اگر از بهر دل زاهد خود بین بستند دل قوی دار که از بهر خدا بگشایند

به صفای دل رندان صبوحی زدگان بس در بسته به مفتاح دعا بگشایند

هیچ صبحی نیست که شرمسار از تیره بختی خود٬در عزای غیبت تو ٬با سپیده چنین بیگانه نباشند.

هیچ گلشنی نیست که زردروی از خزان فراق٬به خاری پناه نبرده باشند.

و هیچ شمعی نیست که به امید سپیده ی ظهور٬تا صبح فرج در شبستان انتظار نسوزد.

با تو از کدام دلتنگی خود بگویم؟از تلخی فراق٬یا سختی طعنهایی که میشنویم و دلخسته

از آن می گذریم؟

ای آنکه هر گیاهی در این باغ٬سبزینگی خود را٬وامدار طراوت توست٬و ای آنکه هر مرغی

در آسمان٬پرواز را از نگاه تو آموخت!

جرعه ای از جام نیایش خود را در جان ما فرو ریز٬تا ما نیز پیوستگی لطف مدام را بنوشیم.

ای خوبترین!نمی گویم:"با من به از آن باش که با خلق جهانی"که می دانم تو با

هر کس همانی که اوست...

و این آغاز ماجرایی است که میان ما افتاده است.امّا نه،این حکایت تلخی است میان ما و ما.

یعنی هر گرهی که هست در صورت مسئله است،نه بر جبین پاسخ...و ما مانده ایم

که با خود چگونه باشیم.

آیا دری هست که به روی تو بسته باشد؟

آیا سری هست که زیر بار منّت تو خاکساری نکند؟

آیا چراغی هست که در سخاوت نور،پیش تو فروغی داشته باشد؟

و آیا آنچه اهل دل گفته اند ــ از فراق و وصال ــ جز در آستان تو معنایی دارد؟

ای همه خوبی و لطف!روی به کدام کعبه٬نماز عهد بگذاریم؟که تو خود مقصود کعبه ای و موعود قبله.

حضور غایبانه ی تو آخرین معجزه ی آسمان است،و جهان از روزی که این شگفتی نازل شد،

از حضور غیبت تو سرشار است.

شگفتا! این چه غیبتی است که همه ی حاضران را به جوی نمی خرد،و خرمنی از شاهدان را

به خوشه ای بر نمی گیرد!

غیبت،بهانه ای است برای انتظار و انتظار بهایی است که با آن می توان یک خروار بهشت خرید.

حضور تو که هرگز غایب نمی شود،همان ظهور است، بی نمک انتظار.

و ما حضور ملیح تو را که بهانه ی آن ــ نه بهای ــ آن انتظار کودکانه است.

ای بقیت خدا ! از ما جز چشمی برای انتظار و دلی برای امید، باقی نمانده است.

این چشم و دل را نیز خاک راه تو کرده ایم٬ باشد که غباری از آن بر گوشه ای از قبای تو بنشیند.

ای پاک تر از نسیم و صادق تر از صبح! بزرگوار مقامی است،و نیک بختکسی است،آن که یک بار

از در او،چون تویی فراز آید.

ما رسد که بگوییم :

هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست

ورنه تشریف ببر تو بر بالای کس کوتاه نیست

از رهگذر خاک سر کوی شما بود هر نافه که در دست نسیم سحر افتاد

ای آخرین پیغام سبز!

نقاش صبا،چمنها آراست،فراش خزان،ورقها افشاند،و بس بانگ مرغ و بوی گل برخاست،

امّا هنوز نوبت انتظار است و قیامت غیبت.

ما، هم عریضه ی دلتنگ می خوانیم، و هم نامه ی شکر،طومار می کنیم،

باشد که ار این دو راهه منزل،یکی به مقصد برسد.

فرّاش خزان ورق بیفشاند نقاش صبا چمن بیاراست

ما را سر باغ و بوستان نیست هر جا که تویی تفرج آنجاست

کلام آخر: ** اللهم عجّل لولیّک الفرج**

یا علی...

حدیث جمعه...

zeinab-e — Fri, 12 Oct 2007 17:08:20 GMT

السلام علی المهدی(عج)

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار ببر اندوه دل و مژده ی دیدار بیار

نکته ی روح فزا از دهن دوست بگو نامه ی خوش خبر از عالم اسرار بیار

آنها٬نه دلها که گِلهای بی نجابت اند که ترا انتظار نمی کشند.

و آنها نه سر ها٬که سنگهای بی صلابت اند٬اگر از شمیم فرج٬چون گُل نشکفند.

مادران٬ما را به روزگار غیبت بر زمین نهادند٬و در کام ما حلاوت ظهور ریختند.

پدران٬هر صبح آدینه٬دستان دعای ما را میان انگشتان اجابت خود می گرفتند و در گوچه باغهای نیایش

به ندبه می بردند.

آموزگاران٬نخست حرفی که در گوش ما خواندند٬ دلواژه های مهر با خورشید سپهر بود.

روح پدرم شاد که می گفت به استاد فرزند مرا هیچ میاموز به جز عشق

از یاد نمی برم آنروز را که با پدرم گفتم:کدامین کوه میان ما و او غروب افکند؟

گفت:فرزندم!دانستم که بالغ شده ای٬که نابالغان از او هیچ نپرسند و به او هرگز نیندیشند.

گفتم:در کنار کدامین برکه بنشینیم٬تا مگر ماه رخسارش در او بتابد؟

گفت: فرزندم!دانستم که از من میراث داری٬که پدران تو همه برکه نشین٬بودند.

گفتم:پدر جان!چرا عصر آدینه ها پروای ما نداری؟

گفت:فرزندم!پروانه ها همه چنین اند.

گفتم:مادر مرا چه روزی زاد؟

گفت:جمعه.

گفتم:و شما؟

گفت:جمعه.

گفتم:برادران و خواهرانم؟

گفت:جمعه.

گفتم:چگونه است که ما همه جمعگانیم؟

گفت: در روزگار نامردی٬هر روز جمعه است٬و جمعه ها صبح و ظهر و شام ندارند٬همه عصرند.

به گوشه ی جامه ی سبز دعا ٬اشک از چشم های خود دزدید و٬گفت:فرزندم!

امروز چه روزی است؟

گفتم:جمعه.گفت:تا جمعه ی موعود٬چند آدینه راه است؟

گفتم:یک یا حسین دیگر.

گفت:حسین را تو می شناسی؟

گفتم:همان نیست که صبحهای جمعه٬پرده خوان ندبه ی خون است؟

گفت:و عصر های جمعه٬کبوتران فرج را٬یک یک بر بام انتقام می نشاند.

مادرم به ما پیوست.دلگیر بود٬اما مهربان.چادر بی رنگ و روی شب فامش را هنوز از سر بر نداشته

بود که از بیت الحزان پرسید.

نگاه پدر به سوی ما لغزید و چشمهای من٬در افق خیره ماند.

پدر یا مادر٬نمی دانم٬یکی گفت:

شاید امروز٬شاید فردا٬شاید...همین جمعه.

بس جمعه که در فصل تو افسرد بس خنده ی آینه که پژمرد

پروانه چه بسیار که در پای تو ای شمع خندید و ندانست که اقبال سحر مرد

کلام آخر: اللهم عجّل لوللیّک الفرج

یا علی...